اي سرا پا همه خوبي تك و تنها به تو مي انديشم. همه وقت همه جا من به هر حال كه باشم به تو مي انديشم. تو بدان اين را تنها تو بدان! تو بيا تو بمان با من تنها تو بمان!

به نام او كه زيباست

    سلام به بغض هاي قدغن ! سلام به سکوت هاي ناگهان ! به اشک هاي نيامده . به درد دل هاي ممنوع و هوس هاي بي شکيب و تمناهاي نامرغوب.

وقتي شب است و در معرض دلتنگي هاي هنوز خويش خودکار مي شوي و نمي نويسي ؛ ...

پس بيهوده اي...

وقتي براي ورق زدن خودت منتظر اجازه ي لحظه هاي عصا قورت داده مي ماني و دائم پشت گريه هاي مرسومت ترمز مي کني ؛ پس به درد ديوانگي نمي خوري. جامه ي شاعري و جنون بر قامت ناسازگارت به ادعايي پر فريب مي ماند.

نترس ! همه خودي اند . حرف بزن که عقربه هاي خواب آور ، دست و پا گم کرده تقويم کلماتت را در سراشيب شمّاطه دار جواني بسمت سالخوردگي هل ندهند.

حرف بزن که کودک احساسات يتيم مانده ات سطر به سطر آرام بگيرد و عروسک هاي گمشده شعرش را بياد بياورد که در زير کدامين درخت بيد ، در گرماي تابستاني کدام نيمکت مدرسه اي ، کدام دغدغه ي دانشگاه جا گذاشته و گريخته است .

شب است ...بگو ! که تا صبح نيامده از دردهايت غزلي بسازم و اينهمه ستاره را سوسوي قافيه ها کنم ...

کسي از پشت ماه اشک هايت را مي شمرد . شايد خدا باشد....

بيقرار ديدنت

فهرست اصلی

نوشته های پیشین

آرشیو موضوعی

نویسنده

دوستان

پشتیبانی